Woorden overbodig....

 

plus

Met mijn antwoord....


 

ik ben

 

 

Roan Lamers, geboren 23 januari 2010 om 13.42.

We zijn inmiddels alweer vier maanden verder... vier maanden die enorm snel voorbij zijn geschoten.
Enerzijds erg laat voor een logje.. anderzijds... nooit te laat om te loggen toch?
Ik heb eerder geprobeerd om alles op te schrijven. Het is niet eerder gelukt. Mede doordat alles ietsje anders liep dan verwacht, mede doordat elke keer als ik het probeerde het me nog te veel deed... Inmiddels heeft alles een plekje gevonden... en lukt het wel!

Het verhaal van de geboorte van mijn zoon
5 januari begon mijn zwangerschapsverlof. Ik was 8 februari uitgerekend en verwachtte dat deze kleine net als zijn/haar grote zus wat later zou komen. Ik genoot op en top en wilde mijn verlof lekker benutten met de laatste kleine dingetjes en leuke dingen doen met Tara.
Mijn verlof begon met een intervieuw en fotoshoot voor de Flair, samen met Marijke. Deze editie kwam halverwege februari uit en was een speciale mama editie. Marijke en ik stonden erin omdat we als schoonzusjes samen zwanger waren en er slechts drie dagen tussen onze uitgerekende datums zat. Heel gaaf om zoiets een keertje mee te maken... het intervieuw verliep vlotjes, de shoot was super om te doen!

Het weer in mijn verlof zat wat minder mee... ik ben nogal een bezig bijtje en als je dan ineens niet meer kan fietsen door de gladheid en bergen sneeuw.... ach ja dan zoek je andere dingen he...
Afijn.. snowboats opgezocht en in deze weken onder andere lekker lang met Tara gewandeld .. nou ja wandelen... bolle buik op snow boats die een 2 jarige in knalroze skipack voortrekt op een slee... en ja ik ben voor gek verklaard... maar heb genoten!


9 januari hebben Harrie, Tara en ik een fotoreportage laten maken. Van ons als gezin, Tara alleen en mijn buik. Ik was inmiddels 35 weken en 5 dagen zwanger.

16 januari ben ik samen met Marijke verrast met een super leuke babyshower, genoten om dit samen mee te maken... ik vond het heel bijzonder samen zwanger te zijn

22 januari gingen Harrie en ik heerlijk uit eten. Net als bij Tara wilden we nog ff een avondje saampies genieten en lekker naar de film. We hebben heerlijk gegeten bij de Griek met lekker veel knoflook (ik wist immers zeker dat ik nog niet ging bevallen). Daarna zijn we samen naar de film gegaan... Er komt een vrouw bij de dokter...
Nou heb ik al enorm zitten grienen bij het boek... maar geloof me, hoogzwanger naar deze film gaan... geen aanrader... Ach .. ik had in ieder geval een goed excuus.. tenslotte kwam het door de hormonen... Voor de rest ben ik gelukkig neit een emo muts of zo,...
Na de film hebben we Tara bij de buurtjes opgehaald en zijn we lekker gaan slapen.. na ja slapen... ik heb nog ff na liggen snikken...

Snachts had ik af en toe een steek in mijn buik. Ik weet het aan het eten, tenslotte had ik me niet ingehouden met het heerlijke Griekse eten. Verder had ik ook geen pijn en de kleine ukkepuk vermaakte zich zoals altijd retegoed snachts in mijn buik.

's Ochtends gezellig ontbeten en Tara klaar gemaakt. Ze zou deze dag (23 januari) een dagje op stap met oma en opa. Oma stond om 10 uur voor de deur om haar op te halen. Tijdens het aankleden had ik af en toe een harde buik. Ook niks om bij na te denken, tenslotte hoort dat erbij op het eind. Om half elf ben ik half achterin een auto gekropen om Tara te installeren en hebben we de kleine meid uitgezwaaid.
Daarna lekker op de bank met wat koffie... Af en toe leek de harde buik iets pijn te gaan doen, maar nog niks noemenswaardigs.
Harrie zei ineens heel droog dat ze wel regelmatig waren, om de zes minuten. Omdat Tara haar bevalling redelijk vlot verliep had ik de afspraak met mijn vriendin (tevens mijn verloskundige) dat ik haar zou bellen als er iets van regelmaat was, zelfs al dacht ik dat het alleen maar rommelde. Dus Harrie vond dat we dat moesten doen.
Behoorlijk lacherig heb ik haar om 11 uur opgebeld, tenslotte ging ik nog lang niet bevallen. Ze wilde toch langskomen en ik ging in de tussentijd even lekker in bad. Zoals ik wel had verwacht stopte alle harde buiken in bad. Zie je wel dacht ik... niks aan de hand.
Toen Marjon om kwart voor 12 met haar verlostassen en alle benodigdheden direct naar boven kwam heb ik haar dan ook best uit staan lachen. Ik ging niet bevallen.. dus waarom kwam ze met al haar spullen... Ik had geen harde buik niks meer gehad riep ik heel vrolijk..

EEn kwartier later was het Marjon die heel droog zei... nee he Inge... jij gaat niet bevallen... net nadat ik uit bad was gestopt begonnen de echte weeen. Ik had ook al 4 cm ontsluiting...
Marjon stelde me nog lief de vraag of ik wilde wennen aan het idee dat ik toch echt ging bevallen... of dat we door zouden zetten en ze mijn vliezen zou breken. Tja... wennen ging ik niet meer.. dus zet dan maar door.
Om 13.41 mocht ik voorzichtig mee gaan persen... (nog geen twee uur nadat Marjon aankwam) en om 13.42 werd mijn kleine beeb gelanceerd.... Harrie heeft de kleine aangepakt en terwijl hij beeb op mijn buik legte zag ik het.... beeb was een jongen!!!!
Trots vertelde papa de naam van onze jongen:

Roan Lamers




Daar lag ik dan... net twee uur nadat ik weeën kreeg lag ik in mijn eigen bedje met een zoon.... terwijl ik nog lang niet ging bevallen, althans dat dacht ik zelf!
Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen dat ik nogal overdonderd was... het feit dat ik al bevallen was... de snelheid waarmee....
Roan zelf was ook nogal overdonderd. Met een continu zacht gekreun kon je dat horen.
Hij heeft wat extra zuurtstof gehad en leek daarmee op te knappen, maar helaas niet genoeg.
Nadat grote zus hem nog snel een kusje heeft gegeven zijn we naar het ziekenhuis gereden. Heel onwerkelijk allemaal... Daar aangekomen had Roan het inmiddels best moeilijk en ook zijn temperatuur bleek erg laag.
Ik werd snel op een brancard gezet, Roan in mijn armen... en toen gingen ze ineens bijna rennend door het ziekenhuis naar de kinderafdeling... dan gaan echt alle alarmbellen in je eigen hoofd af... niet mijn kleine man....

De volgende uren zijn als een waas voorbij gegaan... Roan kreeg eerst alleen wat zuurstof geblazen, toen een slangetje in zijn neus... maar hij knapte niet lekker op. Mijn ouders waren inmiddels ook in het ziekenhuis aangekomen. Mijn vader bleef bij Harrie en Roan terwijl ik toch echt even moest gaan liggen... hoe lang kan de tijd duren als je wacht op uitslagen... het leek een eeuwigheid maar na slechts een half uurtje kwam de kinderarts weer langs. Er waren longfoto´s gemaakt waar geen afwijkingen op te zien waren!!!! Wel had Roan inmiddels zuurstof onder druk en lag hij daarom met een soort kap op. Hij kreunde nu ook wat minder en leek langzaam op te knappen....


De kinderarts vertelde dat Roan waarschijnlijk last had van de snelle bevalling samen met het feit dat hij wat aan de vroege kant was geboren. Zijn longetjes hadden door het persen van slechts een minuut niet de tijd gehad al het vocht eruit te krijgen en ze openden niet genoeg. Gelukkig bleek tijdens de avond wat een vechtertje hij is... een paar uur na het plaatsen van de zuurstof onder druk begon hij hem eruit te trekken...

De volgende ochtend was Roan alweer van alle zuurstof af. Wel had hij een antibiotica infuus uit voorzorg en een sonde om voeding te krijgen... we moesten er niet op rekenen dat hij deze dag al pogingen zou ondernemen om te drinken, hij moest tenslotte bijkomen van alles. Ik mocht mijn kleine man eindelijk weer vast houden... en terwijl de tranen over mijn wangen liepen (hormonen he) begon mijn kleine man direct te zoeken... Nog geen minuut later lag hij heel tevreden te drinken aan mijn borst... hoezo bijkomen...
Terwijl ik het tik voel ik nog het enorme gelukzalige gevoel wat me toen overviel... zie hier mijn kleine man.. mijn kleine vechter, mijn kanjer!!!



Na nog 2 nachten ziekenhuis mochten we naar huis... genieten van ons gezin van vier. Tara als enorm trotse zus was overal bij... Roan is haar broertje... en dat kreeg iedereen te horen!!!


We hebben heerlijk genoten en wat visites gehad. Helaas moest Roan nog een keer opgenomen worden in het ziekenhuis omdat hij niet meer aankwam. Roan was nog te moe om echt genoeg te drinken en is nog een beetje geholpen.... 2 februari kwam hij voor de tweede keer thuis, en dit keer blijvend!

Vervolgens kwam Roan als een tier aan, alsof hij niks anders dan slagroom kreeg. Onze kleine jongen veranderde in een Bolle Jan... en beetje bij beetje kreeg ik het vertrouwen terug. Hoe moeilijk ik het ook vind om te zeggen... dat was ik door alles wel een beetje kwijt...


Roan is een heerlijk mannetje, een lachebek die donders goed weet wat ie wil. Als hij wil eten hoor je hem luid en duidelijk, maar voor de rest is hij voornamelijk heel erg vrolijk en tevreden.


Tara is super verlief dop haar kleine broertje, verteld ons de halve dag dat hij lacht of tegen haar babbelt, troost hem als hij huilt... en rent ons keihard voorbij als we haar samen met hem komen halen... Roan staat met recht op nummer 1.

Het is een heel lang verhaal geworden..... tja dat heb je als je zo lang wacht..
Ik wil eindigen met een laatste foto.. misschien dat je dan begrijpt dat ik enorm verliefd en gelukkig ben.......

Kleine meisjes worden groot...

Al voelt het niet zo... tenslotte is en blijft ze mijn kleine meid... maar Tara wordt toch wel een beetje groot.

Aanstaande donderdag wordt mijn kleine dreumes al weer 2. Een heuse peuter met peuterbuien en peutergedrag....
In februari wordt ze ook nog eens grote zus vervolgens... er wordt met mijn buik gespeeld, gekroeld, gekusd en soms ook gewoon ff lekker niks mee gedaan.. tenslotte... is Tara mijn lieve meid... en die buik soms gewoon een beetje raar.

Hoewel ze voor mij nog steeds lekker klein is, merken we aan alles dat ze groter wordt. Haar spel, communicatie, gedrag.. niets wijst meer op een kleine baby of dreumes, alles laat zien dat Tara een echte peuter wordt...

Slapen deed ze nog heerlijk in haar babykamer. Het ledikant op de laagste stand en slapen deed ze er prima. Maar ja... als je al 2 wordt.. wordt het ook wel tijd voor een grote mooie kamer...

Klusser de klus dus, computer uit de andere kamer, behang eraf.. nieuw behang erop.. meubeltjes uitzoeken.. en zo kwam beetje bij beetje een echte meiden kamer in ons huis te voorschijn.



En gisteren.. gisteren kregen we haar matras. Want ja de meubels waren er wel, alleen op een lattenbodem ligt niet zo lekker he.

En hoewel ze donderdag pas jarig is, wilde ze gisteren al in haar nieuwe kamer slapen. Leek ons wel een goed plan, proberen in het weekend. Dus bed opgemaakt, en na nog wat lezen en keten...



Ging Tara met een grote glimlach proberen te slapen



Toen ik later nog even ging kijken moest ik diep slikken (zijn natuurlijk puur de zwangerschapshormonen )

Zoek... een klein meisje


Mijn kleine meid... met haar duim... in haar nieuwe kamer en grote bed...

Slik... kleine meisjes worden groot...

En of Tara haar kamer mooi vindt...

Deze foto zegt genoeg denk ik



Kus van een trotse... maar ook ff beetje emo mama

Ik verwaarloos mijn log
Ik verwaaloos momenteel wel meer....

Als het goed is heb ik binnenkort weer tijd.... een heeeeuleboel tijd...
Tenslotte ben ik alweer 29 weken zwanger.... en komt het verlof dus ook alweer in zicht!!!

Het gaat super goed, beeb is lekker druk en mijn buik groeit netjes door. Ook deze zwangerschap heb ik tot nu toe nauwlijks klachten, dus je mag wel zeggen dat ik reuze geniet, Geniet met een heeeele grote G!

Tara vindt het inmiddels allemaal reuze interessant, de babydokter, mama's buik en vooral het bewegen van de kleine uk is super!

Vandaag hebben we gespiekt in mijn buik. Een 4d echo van onze eigenwijze uk. Want goed gaan liggen voor de echo doen we natuurlijk niet! Nadat ik heb gelopen, staan springen, en porren draaide beeb uiteindelijk nog wel zo dat we wat van het gezichtje konden zien...

Kijk en geniet mee..



Lekker knuffelen met de placenta! Kijk het wipneusje


Bolle wangen en een wipneus hihi


Getuite lipjes


serieus kijken kan hij/zij ook al


voetje!

Jullie snappen het..... wij zijn in love

Gisteren schreef ik al stuiterend dat ik echt van plan was te gaan loggen.

Dat is ook echt zo... nog steeds is hier niet het langverwachte vakantie logje... maar wel een ander leuk logje... tenminste wij vinden het erg leuk..

Het heeft ook wel wat met vakantie te maken... want we gingen met zijn drietjes en stiekum kwamen we met zijn viertjes terug...

Naast een super vakantie kwamen we er ook achter dat er een inimini in mijn buik zat...

En vandaag... vandaag hebben we weer een goede echo gehad, vandaag hebben we onze mini beeb zien zwaaien, zien schoppen zien draaien en hebben we het hartje gehoord...

Vandaag kan ik het eindelijk echt van de daken schreeuwen!!!

Tara wordt grote zus!!!

12 februari ben ik uitgerekend.

Kijken jullie mee naar onze tweede trots?


Hierboven zie je het hoofdje, met als je goed kijkt het neusje en de lipjes


Hier beebje met zijn buikje en deel van de beentjes


Hier nog een keer onze frummel


Hoe bedoel je... dit is onze week!!!

Liefs een trotse mama

Ja we zijn alweer een tijdje terug van vakantie
Ja ik moet nog steeds alle leuke vakantie foto's showen
Ja ik beloof dat ze komen!!!!

Ik heb nog veel meer leuke dingen gedaan en beleefd... met mijn nieuwe lappie beloof ik jullie dat die verhalen snel komen...

Vanavond mijn eerste logje, maar niks over al dit bovenstaande..
Vanavond was ik gezellig aan het keuvelen met Nathalie, toen ze me vroeg ff iets te schrijven...
Het moest over het volgende gaan...





Jullie begrijpen.... daar wil ik best over schrijven!!!

Ik voel me  vereerd.. ik vindt "mijn"plekje er super uitzien... en...

IK BEN GEWOON WEBLOG VAN DE WEEK!!!!!

Ik stuiter nog ff lekker verder hier

Dat was het gisteren... hysterisch gaaf..
Hysterisch... dat hebben jullie wel gelezen inmiddels, hysterische fans.... moesten we zijn..

Nou.. alsof we nooit anders zo over de top zijn!! Wat kunnen wij gillen, duwen, lachen, brullen en vooral... handtekeningen vangen!! Ook op de foto die ik zo graag getekend wilde pronkt nu een heeeele mooie!

Wat was het een werelddag, mooi weer, super locatie, leuke mensen, een enorm vrolijke Marco....

Heerlijk de droge sop en clit humor met Daantje, Mies, Esther en Nienke.. getuite glanzende lipjes en we konden er helemaal voor gaan!

Hoe super over de top het was... kun je op alle andere logjes nalezen, ik plaats hier nog wat foto's.





Met dank aan Esther... die deze toevallig tegen kwam bij haar foto's... Marco signeert mijn foto!



Met dank aan Esther, van wie ik de foto's super snel kreeg! Zelf heb ik niet zo veel foto;s gemaakt, en van anderen moet ik ze nog krijgen hihi


Na de commercial heb ik Nienke en Benjamin op hun plekken afgezet, boodschappies gaan doen, eten voor gaan bereiden, 2 kids bij de creche opgehaald( neeflief namen we ook mee), eten en man ingeladen bij de kids in de auto, op naar het nieuwe huisje van Marijke en Jeroen! Hard zijn ze al bezig maar het is een super huis!!

Daar gegeten, tegen half negen thuis. En toen laatste wasjes gedraaid
Vandaag laatste boodschapjes en dingetjes uit de stad gehaald, gestreken, koffers gepakt en herpakt en nog eens herpakt (pffff wat moet je een hoop extra mee met zo'n frummel van anderhalf). Haren van Harrie gedaan, er is nog gezogen en gedweild....
Klinkt niet echt als vakantie he... maar...


WIJ ZIJN ER KLAAR VOOR, over vier en een half uur komt mijn schoonvader ons halen om naar schiphol te brengen.... op naar Playa Blanca op Lanzarote!

Tot over 2 weken!!!

Enne... Tara heeft al geoefend... ze lust Smoothies!

Heerlijk... Eindelijk vakantie... kijk er al een hele tijd naar uit, maar eind van de middag is het dan zover.

Eigenlijk zou ik tot en met vrijdag werken. Het werd allemaal een beetje krap, dus ik had besloten de middag al vrij te nemen.

Gisteren kreeg ik een e-mail, waardoor ik nu de hele dag vrij heb want........ ik ben erbij als figurant aanstaande vrijdag!!!

Mijn vakantie begint gewoon met een commercial met Marco. Samenzijn met mijn lieve dinnetje Nienke en andere bekenden. Een feestje dus!!!
Beter kan je toch niet beginnen?

Er moeten spulletjes mee om gesigneerd te worden, nou onderstaande foto gaat mee.... wat is nu gaver tussen de buikfoto;s van mijn zwangerschap dan eentje met Marco... en dan ook nog gesigneerd!

Pas op... er komt een lading stof vanaf....

Maar ja dat heb je als je zo lang niets met je logje doet....

Ben zelfs nu pas erachter dat ik geen platina meer ben....Aanvragen doe ik pas weer als ik wat regelmatiger log... eerst mezelf maar eens bewijzen he...

Natuurlijk is er veel gebeurd sinds het vorige logje...

Ff snel... woorden niet nodig...

Hier een ubertrotse mama!



Morgen komt er een logje over het geweldige feest van Nathalie... nu weer met mijn dekentje op de bank... uitzieken.

Maar dit.... moest ik ff showen!